Co szumi w kniei?

Borsuk

  • Czytane 512 razy

Borsuk (jaźwiec, Meles meles) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych

Cechy:

  • silna budowa,
  • sierść sztywna,
  • wierzch szary, brzuch i nogi czarne,
  • na głowie 2 czarne pręgi,
  • oczy i uszy małe,
  • ogon (typu kwiat) krótki,
  • łapy zakończone pięcioma palcami i długimi pazurami,
  • długość ciała do około 90 cm, wysokość do 30 cm,
  • waga 12-20 kg (czasami więcej).

Borsuk jest wszystkożerny, choć wraz z niedźwiedziem brunatnym jest najmniej mięsożernym przedstawicielem rzędu Carnivora[3]. Jest oportunistycznym wszystkożercą, łatwo przystosowując się do zasobów pokarmowych w okolicy siedliska - jego dieta obejmuje wiele roślin i zwierząt. Dżdżownice stanowią najważniejsze źródło pożywienia borsuka; do ważnych należą także duże owady, małe i młode ssaki, padlina, zboża i owoce. Ssaki, na które poluje to m.in. króliki, szczury, myszy, norniki, ryjówki, krety i jeże. Do owadów zalicza się chrząszcze, w tym biegaczowate i gnojarzowate, gąsienice, komarnice oraz gniazda os i trzmieli. Ze zbóż preferuje: pszenicę, owies, kukurydzę oraz sporadycznie jęczmień. Do owoców, które zjada należą: dojrzałe jabłka, gruszki i śliwki, które same spadną na ziemię, jeżyny, borówki, maliny, truskawki, żołędzie, buczynę i dzikie bulwy roślin z rodzaju Arum. Sporadycznie zjada także ptaki gniazdujące na ziemi, żaby, ropuchy, traszki, węże, jaszczurki, ślimaki, grzyby i zieleninę - koniczynę i trawy - zwłaszcza w zimie i podczas suszy.

Borsuk występuje w lasach Eurazji (w całej Polsce). Za ostoję obiera okolice lesiste, w szczególności lasy mieszane i liściaste z bogatym podszytem, otoczone urodzajnymi polami. Uwielbia przebywać w pobliżu terenów podmokłych i wody[potrzebne źródło].

Okres godowy borsuka trwa od lutego do października. Najczęściej do kopulacji dochodzi w sierpniu. Zagnieżdżenie się zapłodnionych jajeczek może być opóźnione na okres 7-15 miesięcy[5], jeżeli warunki środowiskowe są nieodpowiednie dla samicy[6]. Po implantacji ciąża trwa 7-8 tygodni[7] i po tym okresie rodzi się 1 do 5 młodych. Narodziny odbywają się w specjalnie przygotowanej norze. Tutaj młode borsuki pozostają przez 8 tygodni. Karmione są mlekiem matki, a ssać przestają po 4 miesiącach życia.

Borsuk prowadzi życie nocne, dzień przesiaduje w norze, a właściwie w komorze nory. Nora ma często bardzo skomplikowaną budowę[8]. Do głównej komory prowadzi często kilka krętych korytarzy, a wejścia do nich z zewnątrz są od siebie znacznie oddalone. Jest bardzo czysta w odróżnieniu od nory lisiej. Wszystkie nieczystości z nory wyrzuca na zewnątrz, a swoje odchody wydala do małych dołków zwanych latrynami, których nie zakopuje. Latryny wykopuje w pobliżu nory. Z nastaniem mrozów borsuk zasypia w norze. Zimowy sen nie jest ciągły, gdyż w dniach ocieplenia budzi się i wychodzi z nory, by zaspokoić pragnienie lub coś złowić. W czasie zimowego snu borsuk żyje nagromadzonym w organizmie tłuszczem, przez co traci na wadze do 7 kg.

Wyróżnia się kilka podgatunków borsuka:

  • M. meles arcalus Miller, 1907
  • M. meles canescens Blanford, 1875
  • M. meles heptneri Ognev, 1931
  • M. meles marianensis Graells, 1897
  • M. meles meles (Linnaeus, 1758)
  • M. meles milleri Baryshnikov, Puzachenko & Abramov, 2003
  • M. meles rhodius Festa, 1914
  • M. meles severzovi Heptner, 1940

Ze względu na tryb życia i niewielką atrakcyjność dla myśliwych, borsuki nie są poważnie zagrożone. Są jednak często zabijane przez człowieka jako zwierzęta przenoszące wściekliznę. Jego naturalnymi wrogami są wilki i rysie. 

Newsletter